Ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο κι εθνικισμό, η αλληλεγγύη το όπλο των λαών

Τον τελευταίο καιρό η έννοια της εθνικής ταυτότητας αποτελεί πλέον συγκροτησιακό κομμάτι της συνείδησης ανθρώπων σε διάφορες κοινωνίες και χρησιμοποιείται συχνά στο δημόσιο λόγο με πολλαπλές αφηγήσεις. Η επιθυμία του ανθρώπου να αισθάνεται ότι ανήκει σε ένα σύνολο τον οδηγεί στην δημιουργία ή αναζήτηση, φαινομενικά ομοιογενών, ομάδων βάσει κάποιων “κοινών” χαρακτηριστικών γνωρισμάτων. Κυρίαρχο στοιχείο/γνώρισμα με το οποίο (αυτο)προσδιορίζεται ένα υποκείμενο μέσα σε ένα σύνολο αποτελεί η προκατασκευασμένη εθνική ταυτότητα, στην συγκρότηση της οποίας βασικός παράγοντας συνιστά το έθνος.
Τι είναι, όμως, το έθνος και πώς επηρεάζει τον (αυτο)προσδιορισμό ενός ατόμου; Υπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί ορισμοί (ακαδημαϊκοί, θεσμικοί, πολιτικοί κ.α) για το έθνος, χωρίς όμως να ορίζεται, τελικά, με ένα συγκεκριμένο και ξεκάθαρο τρόπο. Ταυτόχρονα στη σκέψη πολλών ανθρώπων, το ίδιο το έθνος αποτελεί μια πραγματικότητα που βρίσκει τις ρίζες της βαθιά πίσω στο παρελθόν, έχει άρρηκτη συνέχεια στο χρόνο και αντικρίζεται στον εαυτό τους ως κομμάτι του. Τοποθετούν, δηλαδή, τον εαυτό τους στο σύνολο μιας φαντασιακής κοινότητας και οτιδήποτε διαφορετικό το εντάσσουν κάπου αλλού. Αυτή ακριβώς η αδυναμία να ξεκαθαριστεί τι είναι το έθνος, αποδεικνύει την αοριστία της φύσης του, καθώς δεν αποτελεί τίποτα άλλο από έναν επίπλαστο προσδιορισμό μιας εθνικής “καθαρότητας” και συνέχειας, η οποία αγγίζει τα όρια του μυθικού. Η αυθαιρεσία με την οποία ερμηνεύεται αυτή η έννοια στοχεύει σε πολιτικές σκοπιμότητες ωφελιμιστικού χαρακτήρα, δημιουργώντας έτσι ένα εθνικό αφήγημα που λειτουργεί ως εργαλείο στα χέρια εκείνων που βρίσκονται σε θέση και επιθυμούν να το κατασκευάσουν.

Πάνω σε αυτή τη λογική είναι στηριγμένα και τα σύγχρονα έθνη – κράτη. Πέρα από την χρήση του έθνους ως βάση για την ίδια την δημιουργία κρατών, κατά τη διαδικασία της οποίας προβάλλεται ως πρόσχημα για την δημιουργία, διατήρηση και προστασία στενών γεωγραφικών, εθνικών συνόρων, οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες χρησιμοποιούν αυτό το φαντασιακό κατασκεύασμα. Στόχος αποτελεί να τονωθεί η «εθνική ενότητα» του κράτους και να ισχυροποιηθεί η θέση του στο διεθνές πολιτικό παιχνίδι. Υιοθετείται, λοιπόν, η ταύτιση του κράτους με ένα έθνος, η ύπαρξη του οποίου έχει φυσικοποιηθεί και θεωρείται ακλόνητη. Δημιουργείται όμως, έτσι, ένας πλασματικός διαχωρισμός ανάμεσα σε έθνη και κράτη, ιεραρχικά τοποθετημένος. Διαχωρισμός που οδηγεί στην διάκριση του «εμείς» και «άλλοι», κατά την οποία το «εμείς» αποτελεί ένα συγκροτημένο και δυνατό είναι που συσπειρώνεται απέναντι στην απειλή του «άλλου», ασχέτως αν υπάρχουν ριζικές διαφορές και συγκρούσεις στο εσωτερικό του σκιαγραφημένες σε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται ο κατασκευασμένος «άλλος», ως κακός, μοχθηρός κι ανεπιθύμητος εχθρός τον οποίο καλούμαστε να διαχειριστούμε. Παρά την επικινδυνότητα της φύσης του αντιμετωπίζεται ως ένας παθητικός δέκτης, αφού εξαλείφεται η ατομική ταυτότητα από την εθνική, οδηγώντας στην αντικειμενοποίησή του, ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί καταλυτικά για την ίδια την δημιουργία του «εμείς». Το γεγονός ότι το «εμείς» κατασκευάζεται με βάση και απέναντι στο «άλλο» προδίδει τη σχέση αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης στην οποία βρίσκονται και την ρευστότητα της φύσης τους. Πράγμα το οποίο αποτυπώνεται στο ότι κάθε έθνος έχει διαμορφώσει ένα διαφορετικό εθνικό αφήγημα για κάθε «άλλο» και τοποθετεί τον εθνικό του εαυτό πάνω από τους υπόλοιπους.

Καταλήγοντας, αυτό που πιστεύουμε είναι ότι πολιτικές ιδεολογίες που υποστηρίζουν ως υπέρτατη αξία την ιδέα της εθνικής ταυτότητας και υιοθετούν επιθετική στάση σε άλλα έθνη δεν μπορούν να χαρακτηριστούν τίποτα άλλο πέρα από εθνικιστικές.

Σε περιόδους οξυμένης οικονομικής κρίσης το κράτος επιστρατεύει όλες του τις δυνάμεις και τους μηχανισμούς για να εμποτίσει τους λαούς με εθνική συνείδηση για τη συγκρότηση εθνών κρατών, τα οποία βασίζονται πάνω στην επιθετική επεκτατική και οικονομική πολιτική τους. Οι πολιτικές αυτές, οι εθνικιστικές, αποτελούν τόσο όπλο στα χέρια του αστικού κράτους, όσο και σε φασιστικά καθεστώτα τα οποία συγκροτούνται πάνω στη βάση του έθνους και της ταύτισης του με το κράτος. Ο εθνικισμός δεν διαφέρει από χώρα σε χώρα, είναι ενιαίος και εξυπηρετεί τα αφεντικά, αφού οι φασίστες μιας χώρας στρέφονται ενάντια στους φασίστες μιας άλλης και έτσι το νερό πέφτει στο μύλο της εθνικιστικής ιδεολογίας, που το μόνο που έχει να προσφέρει είναι πόλεμο, μίσος, φτώχεια, εξαθλίωση.

…ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς και ο πιο δόλιος καπιταλισμός. Πώς, λοιπόν, τώρα να πει κάποιος αντίπαλος του φασισμού την αλήθεια για το φασισμό όταν δε θέλει να πει τίποτα για τον καπιταλισμό, που τον προκαλεί; Πώς να ‘χει η αλήθεια αυτή πραχτική σημασία; Αυτοί που είναι αντίπαλοι του φασισμού χωρίς να είναι αντίπαλοι του καπιταλισμού, αυτοί που παραπονιούνται για τη βαρβαρότητα που αιτία τάχα έχει τη βαρβαρότητα την ίδια, μοιάζουν μ’ ανθρώπους που θέλουν το μερτικό τους απ’ το αρνί χωρίς όμως να σφαχτεί, θέλουν να φάνε το κρέας, να μη δουν όμως τα αίματα….

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Ο φασισμός γεννιέται και θρέφεται από τον καπιταλισμό, καθώς αποτελεί το πιο βίαιο και σκληρό του πρόσωπο, που ανέρχεται στην επιφάνεια όταν ο κόσμος των αφεντικών τα βρίσκει σκούρα. Αποτελεί αναπόσπαστο και οργανικό κομμάτι όλων των  κρατών και χρησιμεύει ως πολιτική εφεδρεία συνδέοντας το κράτος με το παρακράτος. Ο ρόλος των φασιστών ιστορικά ήταν να κάνουν τη βρώμικη δουλειά του κράτους και του κεφαλαίου μέσω της διάχυσης του φόβου και δημιουργώντας επίπλαστους και ψευδεπίγραφους διαχωρισμούς στους καταπιεσμένους. Στον ελλαδικό χώρο κύριο εκφραστή της φασιστικής-εθνικιστικής ιδεολογίας αποτελεί η Χρυσή Αυγή, η οποία κάνει την είσοδο της στο   ελληνικό κοινοβούλιο το 2012- μια είσοδος που ήταν αναμενόμενη και είχε στηθεί από καιρό από τη Ν.Δ. και τα Μ.Μ.Ε. Ωστόσο, η ίδια η Χρυσή Αυγή  10 χρόνια πριν είχε στήσει πογκρόμ κατά μεταναστών σε πολυπολιτισμικές γειτονιές της Αθήνας και εμφανίζονταν ως «επιτροπές κατοίκων», που στην ουσία δεν ήταν τίποτα άλλο από προκάλυμμα αυτού που θα ακολουθούσε κάποια χρόνια αργότερα και θα μετουσιωνόταν σε ψήφους και συμμετοχή στη Χρυσή Αυγή. Εκτός της Χρυσής Αυγής, βλέπουμε και άλλες νεοναζιστικές και εθνικιστικές οργανώσεις να έχουν περίοπτη θέση στη σκιαγράφηση του πολιτικού σκηνικού. Οργανώσεις, οι οποίες, αν και διατηρούν άριστες σχέσεις με τη Χρυσή Αυγή, όπως φάνηκε και με τις πρόσφατες συλλήψεις μελών της Combat 18  και Α.Μ.Ε. (αρχηγός τους είναι ο περίφημος «Περίανδρος», κατά κόσμο Αντώνης Ανδρουτσόπουλος, που είχε συμμετάσχει στη δολοφονική επίθεση κατά αριστερών φοιτητών τον Ιούνιο του 1998 και ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της Χρυσής Αυγής) έρχονται να αποτελέσουν ομάδες «βραδινής» κρούσης δίνοντας πιο εξτρεμιστικά χαρακτηριστικά απ΄ ότι η «θεσμική»  Χρυσή Αυγή, με αποτυχημένες επιθέσεις σε στέκια, καταλήψεις και αυτοοργανωμένους χώρους, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά πως οι φασίστες είναι ίδιοι, όσο κι αν διαφέρουν στα ονόματα, και λειτουργούν ως εμπροσθοφυλακές του κράτους και του κεφαλαίου.

Στη σημερινή συγκυρία έρχεται μετά από 25 χρόνια στο προσκήνιο το όνομα του κράτους της Μακεδονίας. Οι πολιτικές εξελίξεις και η αλλαγή πρωθυπουργού στη γείτονα χώρα επηρέασαν άμεσα και την ονομασία της, αφού αποτελεί κομβικής σημασίας για την είσοδο της στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. και την πρόσδεση στο ευρωατλαντικό ιμπεριαλιστικό άρμα. Το «Μακεδονικό ζήτημα» αποτελεί το έδαφος πάνω στο οποίο τον τελευταίο καιρό καλλιεργείται ο ρατσισμός, ο εθνικισμός, η μισαλλοδοξία και η επαναφορά του σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο έχει άμεση σχέση με τους ιμπεριαλιστικούς-ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς που διεξάγονται στην περιοχή των Βαλκανίων. Έτσι, λοιπόν, το ζήτημα της ονομασίας δεν είναι εθνικό, αλλά βαθύτατα πολιτικό. Βαφτίζεται ως εθνικό για να έχει η ντόπια αστική τάξη την ευκαιρία να κυριαρχήσει στην περιοχή χωρίς αντιδράσεις, και έτσι κάθε χώρα επιστρατεύει τους εθνικιστές της ως μοχλό πίεσης και να επαναφέρουν εθνικιστικά διλλήματα. Το είδαμε τόσο στο συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη στις 21/1, όσο και σε αυτό της Αθήνας στις 4/2. Όλα αυτά σε μια περίοδο που η οικονομική κρίση βαθαίνει, τα εργασιακά δικαιώματα έρχονται να κάνουν πολλά βήματα πίσω και οι πλειστηριασμοί πρώτων κατοικιών έρχονται στο προσκήνιο να συνθέσουν το σκηνικό της επίθεσης που διεξάγει η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προς όφελος κράτους και κεφαλαίου για την υποβάθμιση των ζωών μας.

Και στα δυο συλλαλητήρια βρήκαν ευκαιρία να κατέβουν στο δρόμο άνθρωποι από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, από την δεξιά και την πατριωτική αριστερά και να διαδηλώσουν για ένα όνομα που δεν τους ανήκει. Στο εθνικιστικό συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης οι φασίστες επιτέθηκαν στον Ε.Κ.Χ. Σχολείο και απωθήθηκαν από την περιφρούρηση και στη συνέχεια έκαψαν την κατάληψη Libertatia. Στην Αθήνα επιτέθηκαν στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ και πάλι ανεπιτυχώς, αφού η περιφρούρηση και αλληλέγγυος κόσμος, που βρίσκονταν στο χώρο τους αντιμετώπισαν με επιτυχία. Κοινός παρανομαστής στα σκηνικά που εκτυλίχθηκαν στις δυο πόλεις ήταν  η συγκάλυψη της αστυνομίας στους φασίστες.

Το έθνος επιτάσσει ένα κοινό παρελθόν, μια κοινή καταγωγή, μια κοινή γλώσσα και ένα κοινό πεπρωμένο που μοιράζονται όλοι όσοι ανήκουν σε αυτό.  Η πρόταξη του ‘εθνικού συμφέροντος’, η ανακήρυξη ενός θέματος ως ‘εθνικού’ στοχεύει στο να περιορίσει την συζήτηση στα όρια που θέτει αυτός που μιλά (κυβέρνηση, πολιτικός ηγέτης κλπ.) με αποτέλεσμα οιαδήποτε άποψη εκτός αυτού του πλαισίου να χαρακτηρίζεται ‘αντεθνική’, δηλαδή προδοτική και να μην συζητείται.
Πρόκειται εν τέλει για μια αυταρχική στάση, που έχει  στο κέντρο της ενός είδους ”κοινό κάλο” που θα υπηρετηθεί, αν υπηρετηθεί το εκάστοτε συμφέρον του κράτους και του κεφαλαίου. Οπότε ταυτίζεται το δικό μας κάλο και ευημερία, με την ευημερία του κράτους και του καπιταλισμού. Το έθνος φαίνεται σαν μια φυσικοποιημένη αυτοτελής οντότητα και όπως έχει δείξει και η ιστορία όσο πιο διαποτισμένη είναι μια κοινωνία με το ”εθνικό φρόνιμα” τόσο πιο εύκολα θα συρθεί σε έναν πόλεμο για το ”εθνικό συμφέρον” εξυπηρετώντας κράτος και κεφάλαιο.

Αλλά εμείς δεν πιστεύουμε τα ψέματα τους, ούτε πρόκειται να συρθούμε στους πολέμους τους, γιατί για εμάς πατρίδα μας είναι ολόκληρη η γη και όχι μόνο ένα κομμάτι της χωρισμένο με σύνορα. Και οι άνθρωποι μας είναι οι καταπιεσμένοι όλου του κόσμου. Όσοι έχουν την επιθυμία να αγωνιστούν μαζί μας για έναν κόσμο χωρίς εξουσιαστικές σχέσεις, χωρίς οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Όχι αυτοί με τους οποίους έτυχε να γεννηθούμε εντός των ίδιων συνόρων.

Γιατί στην πραγματικότητα εάν κοιτάξουμε πέρα από τα έθνη, πέρα από τα σύνορα, πέρα από τους πλασματικούς διαχωρισμούς που προσπαθούν να μας βάλουν στο κεφάλι από μικρά παιδιά τα πράγματα είναι πιο απλά: από την μια υπάρχουν αυτοί που επιθυμούν την συνέχιση της τάξης πραγμάτων  που υπάρχει αυτήν την στιγμή. Της τάξης πραγμάτων της εκμετάλλευσης, της αποξένωσης, των  πόλεμων, του ρατσισμού και της πατριαρχίας και από την άλλη είναι όλοι αυτοί που θέλουν να την καταστρέψουν και να χτίσουν έναν κόσμο που να τους χωράει όλους, στην θέση της.

Υπό αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, αυτό μπορεί να γίνει  μέσα από την οριζόντια οργάνωση και τους πολύμορφους συλλογικούς αγώνες . Μέσα από συνελεύσεις γειτονιών, πολιτικές ομάδες και  κοινότητες που θα λειτουργούν ως αντιπαράδειγμα στο υπάρχον. Μέσα από τις συγκρούσεις στον δρόμο και τις εξεγέρσεις.  Ας κάνουμε λοιπόν αυτό που φοβούνται οι εξουσιαστές παντός είδους, ας πάρουμε την ζωή στα χέρια μας. Ας επανακτήσουμε τους χώρους δουλειάς, τα σχολειά, τα νοσοκομεία. Δεν χρειαζόμαστε ούτε τον καπιταλισμό, ούτε το κράτος για να οργανώσουμε τις ζωές μας.

ΚΑΝΕΝΑ ΕΘΝΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ – ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ 

Αντιφασιστικός Συντονισμός Λέσβου

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑

http://autsteki.espivblogs.net/

για τον αγώνα της μνήμης ενάντια στην λήθη.

105FM

για τον αγώνα της μνήμης ενάντια στην λήθη.

Musaferat

για τον αγώνα της μνήμης ενάντια στην λήθη.

Βιβλιοθήκη της Κατάληψης στο Μπίνειο

για τον αγώνα της μνήμης ενάντια στην λήθη.

Κατάληψη στο Μπίνειο

Just another WordPress.com site

.::Κλάξον::.

για τον αγώνα της μνήμης ενάντια στην λήθη.

Αντιφασιστικός Συντονισμός Λέσβου.

για τον αγώνα της μνήμης ενάντια στην λήθη.

%d bloggers like this: